Gearchiveerd onder: 1
We zitten al weer 6 dagen “vast” in Calvi… En het is net een minivakantie op de camping “de Quai”. In de ochtend lopen ze allemaal rusteloos heen en weer tussen weerbericht op hun boot en de uitkijkpost over de zee. Dan worden de strategieen uitgewisseld en vertrekken degenen die een goede koers met de juiste windrichting kunnen combineren. En diegenen die over willen naar het vasteland zitten al dagen in een zelfde schuitje: een no-go vanwege (te) veel wind op de neus zo’n 22 uur. Die gaan maar verse croissanten halen en op hun gemakje ontbijten. Rond koffietijd wordt er weer eens strategisch overleg gepleegd. En zo vliegen de dagen voorbij.
Super-plek op "de Quai"
Nu hebben we morgenmiddag ons vertrek gepland. Omdat de tijd toch mee gaat spelen, gaan we niet meer naar Nice en kusthoppend naar Marseille, maar direct zoveel mogelijk richting Toulon/Marseille. Want, zo laten de weerberichten/grib-files vandaag zien, de wind gaat eind volgende week rond Marseille helemaal los… Eigenlijk resten ons nu nog maar 4-5 echte zeildagen (-etmalen) en zo’n 200 zeemijl. Dat is nog goed te doen.
Verder is ook alles voor de terugtocht gepland: woensdag 7 oktober gaat de boot op de trailer naar NL en wij vliegen de dag erna in de middag terug. Maar de boot moet ontmantelt, waar we zeker 2/3 dagen voor nodig zullen hebben. Ofwel zaterdagavond liggen we in Port Napoleon te St. Louis (vlakbij Marseille) en daarmee wordt de terugtocht een feit (mits natuurlijk het weer wat mee blijft werken).
Na Ajaccio zijn we in Sargese terecht gekomen. En het was maar goed dat we in een haven lagen vanwege de donder en bliksem die overtrok. Een vriendelijk klein dorpje boven op de berg ernaast. Vervolgens door naar Girolata, gelegen onder een kasteel en eigenlijk amper per weg bereikbaar. Populaire plek voor dagtoeristen die er met ferries komen. En toen door naar Calvi. De hele weg op de motor tegen de wind in gebeukt. We hadden de wind pal tegen en het waaide 25-30 knopen, waardoor de hoge golven zorgden dat er weinig snelheid/voortgang kon worden gemaakt… dus ondanks goede wind toch motoren. Een lunchpauze in een beschutte baai gehouden om effe bij te komen. We dachten eerst hier ook de nacht door te brengen, maar omdat we beide geen goed gevoel hadden bij de ankerplaats zijn we door gebeukt naar Calvi. En dat was maar goed ook, want er kwam een partij noodweer over aan het begin van de avond… Calvi zelf is een absolute toeristentrap, maar wel een van de leukere plekken waar we gelegen hebben. Mooi uitzicht op de citadel en vanalles in de buurt aan winkels, wasserettes en cafes. Vrolijk en levendig zonder nachtenlange discodreunen.
De heuvel op naar Sargese
Instabiele luchten richting Girolata
.
.
Girolata: een sprookje middenin een natuurgebied
Opmerkelijke rode rotsen vlakbij Girolata
. Gisteren hebben we weer een auto gehuurd en zijn de bergen in gegaan. Net als op Sardinie: lekker na al die tijd zee. Eerst door kleine bergweggetjes zigzaggend richting Corte, een stadje met weer een citadel en gelegen onder ruige bergtoppen (daar waar ik vast ooit nog de GR20 ga lopen…), waar we uitgebreid geluncht hebben. Toen, voor borreltijd, door naar Bastia, de hoofdstad die aan de oostkant van het eiland met ook weer een citadel en boulevards en een levendige oude haven midden in de stad, en waar de wind niet blaasde… En via bergen en kust weer terug naar Calvi waar we met een zak patat met mayonaise (de eerste pas deze hele reis en weer verslavend lekker!) terug op de boot landden.
De bergen in!
Weer een kleffe foto van ons, in Corte
.
In het oude havenkwartier van Bastia
.
Gearchiveerd onder: 1
Hij is weg, verdwenen in golven op maandag 21 september 2009. Hij rukte zich los van de boot, de leiband met ogen en al achter latend en surfte ervandoor, hoog over de golven springend. Hopelijik heeft iemand hem gevonden en er heel veel plezier mee.
Balen voor ons! We hebben een reddingsactie moeten staken omdat de golven ronduit K waren, we eigenlijk alleen ruim of aan de wind konden varen met 7Bft en er geen ogen meer aan de bijboot zaten om hem weer binnen te halen.
Binnen een paar minuten was dat ding trouwens verdwenen, onzichtbaar geworden. Waarmee weer duidelijk werd dat we bij heftig weer reddingsvesten aan moeten en aangelijnd moeten blijven (wat we overigens wel al waren)!
