Gearchiveerd onder: 1
Gearchiveerd onder: 1
Deze 5 maanden hebben we onwaarschijnlijk genoten én:
- een brilliante uitzwaaiborrel gehad (waar we het samen nog vaak over gehad hebben),
- de eerste twee maanden” high on adrenaline” gezeild (de Atlantic),
- 1 maand bijgetankt en geslapen (aan de Spaanse Costas),
- hebben dan het echte vakantiegevoel opgepakt (op de Balearen),
- en de laatste maaand klopte alles, was het één grote fiesta (Sardinie, Corsica en zeker ook Marseille).
Onze prestaties (volgens de Garmin):
- 3860 nautic miles afgelegd (ca. 7000 km..),
- met een gemiddelde snelheid van 5,5 knoop (nieuwe zeilen helpen behoorlijk),
- en ergens hebben we een topsnelheid van 18,4 knopen gehaald (?!),
- wij 15 kilo minder, zeer blond gebleekt en nog steeds – jawel voor wie het wil vragen maar niet durft- bij elkaar!
De spullen:
- 4 tubes zonnebrand 50+ en 5 flessen P20 verbruikt,
- 3 petten en een zonnebril verloren,
- 2 bikini’s (Milou) versleten en 4 polo’s (Frank) volledig uitgebleekt en gerafeld (nu echt niet meer te gebruiken),
- 50 m nieuwe ankerketting,
- een nieuwe douchepomp,
- 15 liter motorolie (klopt..),
- nieuwe hengel, 80 soorten kunstaas, 1 harpoen (touwtje versleten), 3 vissen gevangen (maar we gingen ook te hard..),
- 1 nieuwe bijboot en verloren in veel wind bij Corsica (jammer!),
- dagelijks zo’n 30-40 hits op onze blog hadden (leuk!)
En heel veel stoere zeilverhalen rijker! waarbij:
- Biskaje-overtocht ons beider stoerste zeilbeleving was (ook omdat we toen pas voor het eerst nachtzeilden…),
- de hardste winden waaiden bij Boulogne en Gibraltar, en we het schuinst gegaan zijn bij Cowes,
- Calvi de meeste verwaaidagen had (wat daarvoor helemaal geen vervelende plek was),
- de Atlantic het beste was vanwege het brilliante zeilen (en we dat veel vaker willen gaan doen),
- Menorca de luiste (en windstilste) week was (geniaal ankeren),
- Sardinië en Corsica vast nog eens een vakantiebestemming worden (de mooiste landschappen en dorpen),
- Mar Menor: herkend als een no go area; Villamoura en Eastbourne: mijden!!
En we hebben massa’s foto’s om te laten zien. Kom vooral langs. Lekker om jullie weer te zien!
Gearchiveerd onder: 1
We zijn weer thuis en dat is wel wennen: lekker is vooral de badkamer…. minder is nu effe nog het “ binnenleven”.
Onze terugtocht ging vlot.
Wij: net de enige bus naar Marseille gehaald (op werkelijk 2 minuten, met dank aan vdWetering), een nachtje in een hotel in Marseille, dan lekker lang ontbijten en terugvliegen. Warm welkom bij de familie (en eindelijk weer eens samen chinees eten! En verliefd worden op Daan!).
De boot: die ging sneller dan verwacht omdat ie lager was dan verwacht, waardoor de transporteur hele stukken kon afsnijden.
Wij: donderdagavond rond 12-en thuis.
De boot: vrijdagochtend rond 8-en bij de haven.
Maar wat helemaal duidelijk is: dit gaan we vaker doen!!! De volgende uitdaging wordt de Atlantic over, en over zo’n 3 tot 5 jaar (zo schatten we nu in)!
Convoi Excxeptionel in voorbereiding
Zie het gele volgbusje rechts...
Sinds maanden weer lange broeken, maar vooral schoenen ipv flipflops...
Gearchiveerd onder: 1
Maar nog niet helemaal…. We zijn nu in St Louis aan de monding van de Rhone, daar waar onze boot op de trailer (dieplader met begeleidingsbusje zeg maar) gaat worden gezet en het naar modder ruikt ipv ziltig zout en het nog steeds zonnig en ca 23 graden is… De komende drie dagen maken we de boot klaar voor vertrek en dan vliegen we terug. We landen op de donderdag de 8ste in Eindhoven.
Onze laatste zeiluren op 3 oktober....
En ik moet zeggen, na al mijn stoere praat dat ik zin had om terug te gaan: nu het zo ver is, is de zin om terug te komen stukken minder en zit er een knoop in mijn buik!
De laatste week hebben we super relaxed gedaan en genoten. We hebben een brilliante overtocht gehad vanuit Calvi (Corsica), zeilend in 20 uur met forse wind en golven (zo lekker) naar het vasteland… uh net niet. We zijn nog een laatste keer op een eiland geland: in Porquerolles op de Iles d’Hyeres (met enorme zeedennen, wat een raar gezicht blijft op een strand). Wist niet van het bestaan van deze eilanden af, maar kan absoluut nog een keer een vakantiebestemming worden.
De stuurautomaat is ondertussen een serieus derde bemanningslid geworden. Anders dan in de Biskaje-overtocht waar we alles zelf stuurden, heb ik op deze overtocht het roer niet eens meer aangeraakt! Af en toe wat correcties op de knopjes van de stuurautomaat en dat was het….
Porquerolles met zijn zeedennen
La Ciotat
. De volgende dag wel door naar La Ciotat. Als je dan nog een redelijk authentieke havenplaats wil vinden moet je hier zijn. Leuk! En toen door naar Marseille waar we drie dagen gebleven zijn. Weer zo’n echte mini-vakantie en je kan je bijna niet vervelen hier. We werden trouwens weer op de show-steiger gelegd, een brilliante plek midden in de Vieux Port met een feestelijk uitzicht op de stad. Onze buren: een klassiek zeiljacht uit 1913 met 6 passagiers (zoon van rond de 25 met vrienden) en 7 man personeel, en als eigenaar die van Harrods….
Marseille heeft een vismarkt aan de haven en Frank is natuurlijk los gegaan. Eergisteren hadden we Merlu a l’Amoricaine (geflambeerd!) en gisteren Bonito des Charteux (weer uit de kunst) uit zijn kookboek” Cuisiner la mer” aangeschaft in Calais. Niet onbegrijpelijk dat we relatief weinig uit eten zijn gegaan de laatste maanden.
Vieux Port Marseille, aan de showsteiger
Nachtview vanuit de boot
.
Het goede leven in Marseille: plat du jour!
Een Bonito gescoord!
Gearchiveerd onder: 1
We zitten al weer 6 dagen “vast” in Calvi… En het is net een minivakantie op de camping “de Quai”. In de ochtend lopen ze allemaal rusteloos heen en weer tussen weerbericht op hun boot en de uitkijkpost over de zee. Dan worden de strategieen uitgewisseld en vertrekken degenen die een goede koers met de juiste windrichting kunnen combineren. En diegenen die over willen naar het vasteland zitten al dagen in een zelfde schuitje: een no-go vanwege (te) veel wind op de neus zo’n 22 uur. Die gaan maar verse croissanten halen en op hun gemakje ontbijten. Rond koffietijd wordt er weer eens strategisch overleg gepleegd. En zo vliegen de dagen voorbij.
Super-plek op "de Quai"
Nu hebben we morgenmiddag ons vertrek gepland. Omdat de tijd toch mee gaat spelen, gaan we niet meer naar Nice en kusthoppend naar Marseille, maar direct zoveel mogelijk richting Toulon/Marseille. Want, zo laten de weerberichten/grib-files vandaag zien, de wind gaat eind volgende week rond Marseille helemaal los… Eigenlijk resten ons nu nog maar 4-5 echte zeildagen (-etmalen) en zo’n 200 zeemijl. Dat is nog goed te doen.
Verder is ook alles voor de terugtocht gepland: woensdag 7 oktober gaat de boot op de trailer naar NL en wij vliegen de dag erna in de middag terug. Maar de boot moet ontmantelt, waar we zeker 2/3 dagen voor nodig zullen hebben. Ofwel zaterdagavond liggen we in Port Napoleon te St. Louis (vlakbij Marseille) en daarmee wordt de terugtocht een feit (mits natuurlijk het weer wat mee blijft werken).
Na Ajaccio zijn we in Sargese terecht gekomen. En het was maar goed dat we in een haven lagen vanwege de donder en bliksem die overtrok. Een vriendelijk klein dorpje boven op de berg ernaast. Vervolgens door naar Girolata, gelegen onder een kasteel en eigenlijk amper per weg bereikbaar. Populaire plek voor dagtoeristen die er met ferries komen. En toen door naar Calvi. De hele weg op de motor tegen de wind in gebeukt. We hadden de wind pal tegen en het waaide 25-30 knopen, waardoor de hoge golven zorgden dat er weinig snelheid/voortgang kon worden gemaakt… dus ondanks goede wind toch motoren. Een lunchpauze in een beschutte baai gehouden om effe bij te komen. We dachten eerst hier ook de nacht door te brengen, maar omdat we beide geen goed gevoel hadden bij de ankerplaats zijn we door gebeukt naar Calvi. En dat was maar goed ook, want er kwam een partij noodweer over aan het begin van de avond… Calvi zelf is een absolute toeristentrap, maar wel een van de leukere plekken waar we gelegen hebben. Mooi uitzicht op de citadel en vanalles in de buurt aan winkels, wasserettes en cafes. Vrolijk en levendig zonder nachtenlange discodreunen.
De heuvel op naar Sargese
Instabiele luchten richting Girolata
.
.
Girolata: een sprookje middenin een natuurgebied
Opmerkelijke rode rotsen vlakbij Girolata
. Gisteren hebben we weer een auto gehuurd en zijn de bergen in gegaan. Net als op Sardinie: lekker na al die tijd zee. Eerst door kleine bergweggetjes zigzaggend richting Corte, een stadje met weer een citadel en gelegen onder ruige bergtoppen (daar waar ik vast ooit nog de GR20 ga lopen…), waar we uitgebreid geluncht hebben. Toen, voor borreltijd, door naar Bastia, de hoofdstad die aan de oostkant van het eiland met ook weer een citadel en boulevards en een levendige oude haven midden in de stad, en waar de wind niet blaasde… En via bergen en kust weer terug naar Calvi waar we met een zak patat met mayonaise (de eerste pas deze hele reis en weer verslavend lekker!) terug op de boot landden.
De bergen in!
Weer een kleffe foto van ons, in Corte
.
In het oude havenkwartier van Bastia
.
Gearchiveerd onder: 1
Hij is weg, verdwenen in golven op maandag 21 september 2009. Hij rukte zich los van de boot, de leiband met ogen en al achter latend en surfte ervandoor, hoog over de golven springend. Hopelijik heeft iemand hem gevonden en er heel veel plezier mee.
Balen voor ons! We hebben een reddingsactie moeten staken omdat de golven ronduit K waren, we eigenlijk alleen ruim of aan de wind konden varen met 7Bft en er geen ogen meer aan de bijboot zaten om hem weer binnen te halen.
Binnen een paar minuten was dat ding trouwens verdwenen, onzichtbaar geworden. Waarmee weer duidelijk werd dat we bij heftig weer reddingsvesten aan moeten en aangelijnd moeten blijven (wat we overigens wel al waren)!
Gearchiveerd onder: 1
Dit is dag 2 in Ajaccio, de hoofdstad van Corsica en bruisend met winkels, restaurantjes en cafes in het oude deel. Pas vandaag leeft het ook echt wat, want de afgelopen 2-3 dagen is het serieus rotweer geweest: regen en veel! Bliksem en knetterende donderslagen in de de baai!
We zijn twee dagen in Bonifaccio geweest, hebben een lange koude zeildag achter de rug (met overigens wel lekkere winden voor het overgrote deel) en zijn nu al weer twee dagen tourist in Ajaccio, daar waar Napoleon geboren is.
Pleuris-weer: il pleut y pleut y pleut
Oude centrum van Ajaccio
Helaas heeft de weersomslag van 35 naar 25 graden Frank nogal te pakken gehad…. Hij is in Bonifacio naar de doktor geweest en zit nu aan de penciline en een snuiver vanwege een lichte bronchitis. En die gekke piepende kuch wil nog niet weg, dus Frank ligt aardig voor pampus in de ziekenboeg (heeft zelfs geen zin in zeilen….). En hij had nog meer pech. Hij heeft met zijn volle hoofd op de zeildag nog diep in de motor moeten duiken, want die gaf geen koelwater meer ergens midden in een baai… De impeller verrot. Gelukkig hebben we die 2 bij als reserve.
Bronchitis- en Motorpech
De weersberichten zien er zodanig rustig uit dat we morgen, als Frank zich wat beter voelt, een stukje verder gaan en op tijd in een warme baai gaan ankeren.
Gearchiveerd onder: 1
De Maddalena-eilanden waren helemaal top! Een serieuze speeltuin voor de ankeraar. Nog geen uurtje varen en weer een lekkere baai; met veranderlijke winden tussen de eilanden dus in dat uurtje moet je wel effe aan de bak. Via een mooring op Porto Palma (met in de baai zeilscholen die voor het dagelijkse amusement zorgden) naar La Maddalena (een fijn stadje met goeie koffie) naar de drie noordelijke eilanden (die als een ster naar elkaar toeliggen en waar we precies middenin konden ankeren…). Nog in het wedstrijdveld van de MaxiYachtRegatta meegevaren… maar die Wally’s 130 (40 meter) hielden we niet bij.
La Maddalena Archipelo - Isola Caprera
.
Relaxed tussen de eilanden door
De grote jager heeft een vissie geschoten
.
La Maddalena
Cana vanaf Isola Razzoli
.We zijn hier iets korter gebleven dan we gepland hadden: verwachting de komende week is heel veel wind en de temperaturen ook niet echt lekker meer om de hele dag in de zon te hangen en te zwemmen, dus het leek ons slimmer om door te gaan naar Corsica. Daarvoor moesten we de Bonifatio Straat over, en die is vergelijkbaar venijnig als de Straat van Gibraltar. De voorspelling die ochtend was 2-3 Bft wat betekende dat we 5Bft in werkelijkheid kregen. En dat is echt lekker raggen met onze boot. Met donderend geweld zijn we gisteren Frankrijk binnengevaren, want een paar kilometer verderop in de straat was er heftig onweer: pikzwart zodat je overdag de bliksemflitsen zag knallen. Zelfs een windhoos gezien. Maar wij voeren vrolijk in de zon!
Corsica: witte kliffen en onweersluchten
Bonifacio!
We hebben gekozen voor de westkust van Corsica: zeiltechnisch niet helemaal verantwoord omdat met de overheersende winden en golfopbouw dit de heftigste kust is, maar landschap- en cultuurhistorisch technisch zeggen ze dat dit de mooiste kant is… en we hebben nog wel wat tijd om hier en daar verwaaid te liggen.
Gisteren dus in Bonifacio geland en en dat is een feestelijk mooi, imposant bovenop een klif gelegen stadje. Aangenaam toeven. En vanochtend natuurlijk ontbeten met een vers croissantje! Het ziet er naar uit dat we hier nog een dagje blijven omdat het vanochtend al onweerde, wat spetterde en er een imposante wind is en voorspeld wordt voor de rest van de middag…
Gearchiveerd onder: 1
Het verste punt is gepaseerd en nu is er alleen nog een koers noordwaarts mogelijk… ofwel we zijn op de terugreis… Ja, dat is effe wennen om te zeggen; nee, het is wel weer lekker om terug te gaan naar NL, jullie weer te zien.
. Alleen we gaan nog niet zo snel de goeie kant op. Op zich gingen we na Cagliari vlot door aan de westkant van Sardinië: ieder dag zo’n 25 mijl, met zo’n 2-4 zeiluren en vergelijkbaar aantal motoruren (helemaal niet slecht voor hier).
Van Cagliari naar een baai in de Golfo di Carbonara op het verste puntje, met van dat tropisch blauwgroene water, toen door naar Puerto Corallo (Villaputzu, waar ’s avonds de 6 km naar toe zijn gefietst voor een biertje en pizza), verder naar Santa Maria Navaresse (prima gezellig dorpje), en naar Ottiolu (een soort Roompot-enclave). Het begon weer op de goeie lekkere Atlantic-tijd te lijken: lange dagen op het water met een ruige heel afwisselende kustlijn.
Net voorbij St Maria Navaresse
I. Tavorala vanuit Marina Puntaldia
Helaas aan al dat moois moest een eind komen. We liggen al 5 dagen verwaaid net voor de Costa Smaralda en de Maddalena-archipel (waar we weer een luie ankerweek gepland hebben). Hoewel het hier geheel niet naar is. Vanuit Ottiolu hebben we (op 4 september) het Isla Travolara voorbij proberen te komen. Echter de wind ging begin van de middag in 5 minuten van 16 naar 28/30 knopen (6+Bft) en bleef toenemen, zo ook de golven. En vanwege de weinig havens in het nabije vooruitzicht kozen we voor de dichtsbijzijnde haven, ietwat terug: puerto Puntaldia. De volgende dag was 7 Bft voorspeld dus die hebben we benut om met een auto de binnenlanden in te gaan. 6 uur over bergweggetjes gecrossd en amper een levende ziel tegengekomen. Echt bergachtig ruig: maquis, olijfgaarden, kurkeikenplantages en 6 koeien en wat geiten. Ook verrassend veel stukken die in recente jaren afgebrand zijn. Alles is dicht tussen 1300 en 1600u: 4 dorpen later nog geen restaurant of iets eetbaars gevonden (muv 4 huwelijksfeesten waar een ongelofelijke hoeveelheid gasten uitgebreid zaten te eten..). Dat betekende voor ons geen lunch tot half 5, en slechts 1,5 liter water te delen…. Wij hadden dus niet bedacht dat ook echt alles dicht is. Ergens verwacht je wel een restaurantje of supermarkt open….
De binnenlanden van Sardinie
Lokale hobby: ieder verkeersbord was een schietschijf
De 6e september klaar voor verder noordwaarts. Maar de wind was nog niet echt gaan liggen. Dus ik heb mijn grenzen weer kunnen verleggen. Ik vaar nu helemaal relaxed bij een aardige 7Bft. Maar omdat we een regel hebben: meer dan 30 kn wind en/of een galewarning via de marifoon is z.s.m. naar een haven. En dus na ruim 3 uur tegen de wind in beuken en amper vooruit gekomen zijn, kwam inderdaad de galewarning die er ’s ochtends niet was en was de wind al tegen de 30 knopen aan aan het komen en golven die tot ver over onze sprayhood heen klapten (we worden dan van die witte zoutpoppetjes omdat het allemaal zo snel nog verdampt). En dat werd toen een dag en twee nachten op anker in een baai vlakbij Puntaldia, die heel beschut is, mooi tropisch gekleurd water kent en waar het helemaal prima luieren is.
Toen de wind wat leek af te nemen weer verder noordwaarts, maar ook toen hielden de wind (pal tegen) en de golven (1,5 – 2 m) ons zo tegen dat de geplande 20 mijl veel te lang gingen duren. Weer niet langs dat eiland Tavolara! Maar wel op een magische ankerplek aan de voet ervan. Echt mooi.
Magisch ankeren bij I. Tavorala
Gisteren (9 september) zijn we aangekomen in Puerto Cervo, de jet-set haven van deze contreien. Een zeer chique vakantiedorp met alle vette a-merken in de vele boutiekjes (van Cartier via Louis Vutton naar Murphy en Nye). Helemaal af en echt mooi gepland, maar zo’n vakantiedorp heeft niet echt een “ziel”. En om de a-merk-status volledig te beleven: er is nu de Maxi Yacht Rolex Cup / Regatta bezig. Gisteren kwamen we tegelijk aan in de haven met de wedstrijdboten: die zijn tussen de 30 en 45meter (wij zijn 12 m…). Wat een bakken, en als je dat ziet zeilen… Spektakel (een zo’n Wally 130 had er zijn mast afgezeild..) Daar zit dan ook een bemanning van minstens 10 man op. Helaas geen zeilfeesten in de haven…
Onze volgende boot !? Maxi Yacht Rolex Cup in Porto Cervo
Shocking is verder dat ik al een trui aan heb gehad…oke in de avond. De noordenwind van de laatste dagen brengt serieus kou met zich mee. En daar was/ben ik nog niet aan toe…
Ons plan verder. In de week van 5 oktober wordt de boot teruggebracht naar NL op een vrachtwagen vanuit Marseille. Daarmee hebben we nog zo’n 10 dagen Sardinie, 10 dagen Corsica en 10 dagen om naar Marseille te komen. Feitelijk vanaf hier is het nog een dikke 300 mijl dus dat moet haalbaar zijn! Onze tripteller, bij vertrek op 0 gezet, staat inmiddels op 3444 afgelegde zee mijlen (voor kilometers moet je dit vermenigvuldigen met 1,845, dus afgerond 6350 kilometer).
Gearchiveerd onder: 1
Het was een vlekkeloze rustige overtocht van Menorca (Fornells) naar Sardinie (Carloforte) in zo goed als 36 uur op 22 en 23 augustus, met zowaar iets meer zeil- dan motoruren. De voorspellingen waren 6-7 knopen uit zuidelijke richtingen, met in de volgende week verder vooral heel weinig wind en dan ook nog tegen. Dus nu of nog langer op Menorca. De mentale voorbereiding was op minimaal 25 motoruren, maar gelukkig werd dat motoren minder dan 20 uur. En zeilen konden we met een wind tussen de 8 en 12 knopen, waarmee we aandewind toch zo’n 5-6 knopen haalden (vergelijkbaar met motorsnelheid). En de grootste mazzel was de stroming, die hebben we zeker een knoop mee gehad. In ons 4-uur-op- 4-uur-af-ritme was dit allemaal goed vol te houden. Zelfs in de inktzwarte nacht wanneer de zee en hemel geen grens meer kenden, was het bovenal genieten.
Fornells op Menorca
overtocht Menorca-Sardinie: meer med-blauw!
. En Sardinie is weer anders, ruiger, dramatischer zowel in het landschap als in de mensen. Fantastisch dat drama-queen-gepraat en dat gegesticuleer. Het is leuk weer eens in een andere cultuur te zijn, met andere gebruiken, en andere attidudes en ander eten… Pizza neemt het over van de tapas!
Uitzicht bij de boot op Calasetta
Ruigere kustlijn
. We liggen nu een paar dagen in Cagliari. Als rechtgeaarde stadsmensen vinden we het tof weer een serieuze stad mee te maken. Hoewel het landschap en de baaien om te ankeren hier werkelijk subliem zijn: ruim, prettig, goed beschut en mooi zoals ze nog niet eerder hadden. Maar we hebben de nodige baaien alweer achter de rug. Toch is het prettig weer mensen om je heen te hebben, want ook al liggen er een andere boten in zo’n baai, je maakt weinig contact met anderen. En in zo’n haven is dat wel makkelijker. Het enige echt lastige is het weer. Heel prettig is dat je over de marifoon een continu weerbericht kan doorkrijgen; echter door de onregelmatige kustlijn (inhammen en hoge steile bergen)zijn de lokale effecten groter dan ze in een voorspelling kunnen opnemen, en is de voorspelling tot nu toe zelden de werkelijkheid gebleken. Dat maakt het voor ons wel eens lastig. Bijvoorbeeld we hebben er drie keer over gedaan om uit de baai van Carloforte rond SantAntiono te komen. Beide dagen een voorspelling van 3Bft. En de eerste dag viel de wind in een keer weg rond 1500u en de tweede dag konden we terug omdat de wind ineens boven de 27 knopen (6+ Bft) begon te waaien en pal tegen stond. Of als je denkt een baai te kiezen die open is naar het westen er zuidoostelijke wind voorspeld wordt en je midden in de nacht wakker wordt van de deining doordat er toch een westenwind opsteekt (bij Capo Pino). En de thunderstorms zouden niet naar het zuiden komen, is je nacht toch gebroken als er wel een in de buurt komt (heel harde windvlagen). Dus dan is een paar dagen in een jachthaven wel weer relaxed. En het grootste nieuws: Frank heeft zijn eerste echte grote vis gevangen, met zijn harpoen ’s ochtends vroeg bij Capo Pino geschoten!!!
En die vis ligt hier prima bereid klaar voor de hap!
Overigens hebben we na Mallorca hebben we nog anderhalve week in Menorca gehangen. Delen van Menorca zijn onder Natura2000-status gekomen en dat werkt (Isla Colom, Fornells). Je kan er niet ankeren dus de bodem beschadigd niet en je mag er niet vissen. Maar ze sluiten het toerisme niet uit: er zijn vaak mooring-boeien waar je de boot veilig aan kan hangen voor de nacht en je kan snorkelen in scholen van honderden visjes.
